Σιωπηλή Ιστορία (Άρθρο του Κοιμίσογλου Συμεών)

Πέλοπας, ο από την Ανατολία γενάρχης του γένους των Ατρειδών

Δεν είναι λίγες οι φορές που η ιστορία σιωπά!

Ο άνθρωπος και τα έργα του προσπερνούν τα όριά της, διέρχονται τις δεξαμενές των μύθων και χάνονται στα παραμύθια!

Χαρακτηριστικό παράδειγμα ο χώρος και οι άνθρωποι στην Καππαδοκία!

Πριν από εκατομμύρια χρόνια, τεράστιες εκρήξεις ηφαιστείων ανέβασαν από τα σπλάχνα τους ποτάμια λάβας και δημιούργησαν το υψίπεδό της.

Τα πολιτικά της όρια άλλαζαν, ανάλογα με τις ιστορικές συγκυρίες.

Θεωρείται πως η πρώτη πόλη στον κόσμο ήταν ο νεολιθικός οικισμός Τσατάλχογιουκ της Καππαδοκίας, όπου βρέθηκαν τοιχογραφίες 8.000 ετών, στις οποίες παρουσιάζεται η δημιουργία του Νέου Κόσμου.

Ενός κόσμου που κάτοικοί του ανακάλυψαν τη σφηνοειδή γραφή, έγραψαν τα ιστορικά τους δεδομένα σε λίθινες πλάκες και ήσαν οι πρώτοι που έσπειραν γεωργικά προϊόντα στη γη.

Μετά από γλωσσολογική μελέτη στο λεξιλόγιο 103 γλωσσών, που δημοσιεύτηκε στο έγκυρο περιοδικό Science , αποδείχτηκε πως η προέλευση των ευρωπαϊκών γλωσσών είναι από την Ανατολία και η χρονολόγησή τους αρχίζει κάπου 8.000 χρόνια πριν από τη γέννηση του Χριστού.

Δηλαδή, πριν από 10.000 χρόνια μιλούσαν στην περιοχή της σημερινής Καππαδοκίας Πρωτοελληνική γλώσσα, την οποία, όταν κάτοικοί της μετακινήθηκαν στη μικρασιατική χερσόνησο, κατόπιν στα μέρη της σημερινής Ελλάδας και μετέπειτα στην ευρωπαϊκή ήπειρο, διέσπειραν, δημιουργώντας τα θεμέλια των περισσότερων ευρωπαϊκών γλωσσών.

Ανατρέχοντας στην προϊστορία και την ιστορία της Μικρασίας, παρατηρούμε πως ήταν Ελληνοκρατούμενος χώρος.

Οι Χάττι ήταν η πρώτη φυλή γηγενών κατοίκων στη «γη των Χαττών», όπως ονομαζόταν τότε η γη της Καππαδοκίας.

Ανάμεσα στις λατρείες τους ήταν και η θεά Μα, δηλαδή η μάνα γη, που έδωσε το όνομά της στην ομορφότερη λέξη του κόσμου, τη λέξη μάνα και μαμά!

Η ιερογλυφική ή σφηνοειδής γραφή τους, είχε εκπληκτικές ομοιότητες με εκείνη της μινωικής Κρήτης, όπως φαίνεται και από τον δίσκο της Φαιστού, ενώ ιερό τους ζώο ήταν ο ταύρος, ως σύμβολο δύναμης!

Μετά από αιώνες, οι Νασιλί, πήγαν στην περιοχή των Χάττι και επικράτησαν στον προϋπάρχοντα ανώτερο πολιτισμό. Μετονομάστηκαν από το όνομα των υπόδουλών τους σε Χετταίους, ομογενοποιήθηκαν μαζί τους και δημιούργησαν ένα πολύ δυνατό βασίλειο.

Οι Χετταίοι πίστευαν σε ουράνιους θεούς και στη μεταθανάτιο ζωή. Δώδεκα ήταν οι θεοί τους.

Σύμβολο των Θεών και των βασιλέων τους ήταν ο δικέφαλος αετός.

Με την ποίησή τους υμνούσαν θεούς και ήρωες, επιβραβεύοντας την τιμή.

Είχαν εξημερώσει τα άλογα, επεξεργάζονταν τα μέταλλα, ασκούσαν άριστα τη λιθογλυπτική και αργιλοπλαστική τέχνη, χρησιμοποιούσαν τον τροχό, καλλιεργούσαν τη γη και ασχολούνταν με την κτηνοτροφία.

Ξεφεύγοντας από τα όρια της ιστορίας και περιηγούμενοι στους ελληνικούς μύθους βρίσκουμε τον Ηρακλή να αρπάζει τον ιερό τρίποδα του Απόλλωνα. Ως τιμωρία του από τον θεό, υποχρεώνεται να παραμείνει τρία χρόνια στην υπηρεσία της βασίλισσας της Λυδίας Ομφάλης, με την οποία αποκτάει έναν γιο, τον Αλκαίο, δισέγγονος του οποίου ήταν ο βασιλιάς της Ασσυρίας Νινύας.

Σύμφωνα με το μύθο, η Καππαδοκία πήρε το όνομά της από τον Καππάδοκα, τον γιο του Νινύα, που ανήκε στο γένος των Ηρακλειδών.

Σύμφωνα με έναν άλλο ελληνικό μύθο, ο Τάνταλος, γιος του Δία και της Πλουτώς, ήταν βασιλιάς της Φρυγίας, της Λυκαονίας ή της Παφλαγονίας, δηλαδή στην ευρύτερη περιοχή της σημερινής Καππαδοκίας. Παιδιά του ήταν ο Πέλοπας, η Νιόβη και ο Βροτέας.

Ως γιος του Δία, ήταν ομοτράπεζος των Θεών του Ολύμπου, από τους οποίους όμως έκλεψε αμβροσία και νέκταρ και μυστικά τους. Μάλιστα, ξεπερνώντας κάθε όριο φρικαλεότητας, πήγε να εξαπατήσει τους Ολύμπιους, σφάζοντας τον πρωτότοκο γιο του Πέλοπα και προσφέροντας τα κομμάτια του ως γεύμα κρέατος, για να δει αν μπορεί να τους ξεγελάσει.

Όμως, οι θεοί κατάλαβαν το ανόσιο έγκλημά του και δεν έφαγαν από το ανθρώπινο κρέας. Μόνο η θεά Δήμητρα με βαριές σκέψεις, εξαιτίας του πένθους της για την κόρη της Περσεφόνη, έφαγε ένα κομματάκι του ώμου.

Ο Δίας τιμώρησε τον παιδοκτόνο με αιώνια καταδίκη, που είναι γνωστή ως «το μαρτύριο του Ταντάλου». Κατόπιν αποκατέστησε με τη βοήθεια του Ερμή και της μοίρας Κλωθούς τα μέλη του Πέλοπα και έβαλε τη Ρέα να του εμφυσήσει ζωή. Ο Πέλοπας αναστήθηκε και το κομματάκι του ώμου που έλειπε, το συμπλήρωσαν με ελεφαντόδοντο, γι’ αυτό οι απόγονοί του είχαν μια λευκή κηλίδα στον ώμο. Ο Πίνδαρος αναφέρει πως οι απόγονοι του Πέλοπα, εκείνοι με το κληρονομικό λευκό σημάδι στον ώμο, ήσαν Λαγέτες, δηλαδή Λαοηγέτες.

Ο αναστημένος Πέλοπας, πήγε και εγκαταστάθηκε στην Ήλιδα της Απίας, όπου παντρεύτηκε την Ιπποδάμεια και έγινε βασιλιάς της Ολυμπίας. Έδωσε μάλιστα το όνομά του στην περιοχή, μετονομάζοντάς την σε Πελοπόννησο.

Πέλοπας, ο από την Ανατολία γενάρχης του γένους των Ατρειδών

Ο Πέλοπας θεωρείται ο ιδρυτής των Ολυμπιακών Αγώνων. Όταν οι αγώνες παρήκμασαν τους επανάφερε ο απόγονός του Ηρακλής προς τιμήν του σπουδαίου πρόγονού του. Οι Ηλείοι τιμούσαν τον Πέλοπα ως Θεό, και του αφιέρωσαν πολλά ιερά.

Ανάμεσα στα παιδιά που απέκτησαν ο Πέλοπας με την Ιπποδάμεια ήταν ο Ατρέας και ο Θυέστης.

Ο Ατρέας παντρεύτηκε την Αερόπη, με την οποία απέκτησαν τον Αγαμέμνονα και το Μενέλαο, δηλαδή τη δυναστεία των Ατρειδών.

Στον Τρωικό Πόλεμο, που αποτέλεσε μια γενικευμένη σύρραξη για τον έλεγχο της γαιοστρατηγικής εκείνης περιοχής, πήραν μέρος πολλές δυνάμεις.

Από τη βόρεια Καππαδοκία πήγαν Παφλαγόνες, ως σύμμαχοι των Τρώων να πολεμήσουν τους Αχαιούς, και από την Κιλικία πήγε ο βασιλιάς της Ηετίωνας κι εκείνος ως σύμμαχος των Τρώων. Ο Ηετίωνας, που είχε παντρέψει την κόρη του Ανδρομάχη με τον πολέμαρχο των Τρώων Έκτορα.

Ο Έκτορας αποχαιρετά την Ανδρομάχη. (Από χαλκιδικό κρατήρα του 540 π.Χ.)

Μετά την άλωση της Τροίας, η αιχμάλωτη Ανδρομάχη δόθηκε ως τρόπαιο νίκης στον γιο του Αχιλλέα Νεοπτόλεμο (Πύρρο), ο οποίος την παντρεύτηκε και απόκτησαν μαζί τρεις γιους, τον Μολοσσό, τον Πίελο και τον Πέργαμο, τον ιδρυτή της Περγάμου.